Grudzień 2016 - I&F Kancelaria Usług Rachunkowych i Doradztwa Prawnego Iga Faryś

75% środków OFE na prywatne oszczędności emerytalne Polaków

Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów zarekomendował przyjęcie Informacji Rady Ministrów dla Sejmu RP o skutkach obowiązywania ustaw dotyczących funkcjonowania systemu ubezpieczeń społecznych wraz z propozycjami zmian, przygotowanej przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Dokument ten został również przyjęty przez Stały Komitet Rady Ministrów.

Zgodnie z kierunkowymi rekomendacjami tego dokumentu, 25% środków zgromadzonych w Otwartych Funduszach Emerytalnych (OFE) ma zostać przekazanych do Funduszu Rezerwy Demograficznej, a jednocześnie ich wartość zewidencjonowana na subkontach prowadzonych przez ZUS. Pozostałe 75% aktywów będzie przekazane do zarządzania przez fundusze inwestycyjne, które powstaną z przekształcenia obecnych OFE. Środki te znajdą się na indywidualnych kontach emerytalnych w ramach III filaru. Powyższa rekomendacja jest zgodna z koncepcją przebudowania modelufunkcjonowania OFE, jaką w lipcu bieżącego roku zaprezentował wicepremier Mateusz Morawiecki.

„Nasza propozycja zmierza do tego, aby większość środków zgromadzonych w OFE znalazło się na indywidualnych kontach emerytalnych Polaków, zasilając w ten sposób ich prywatne oszczędności na jesień życia. Chcemy też, żeby wypracowane przez nas rozwiązania w jak największym stopniu pracowały na rzecz rozwoju polskiej gospodarki” – podkreślił Mateusz Morawiecki, przewodniczący KERM.

W rekomendowanej Informacji Rady Ministrów wskazano na konieczność stworzenia powszechnych dobrowolnych pracowniczych programów kapitałowych w ramach III filaru systemu emerytalnego, opartych na automatycznym zapisie pracowników. Służyć to będzie rozwojowi dobrowolnego kapitałowego systemu oszczędzania w Polsce, oraz długoterminowych produktów inwestycyjnych.

Polecamy: Monitor prawa pracy i ubezpieczeń

Powyższa koncepcja wychodzi naprzeciw konieczności przebudowy modelu funkcjonowania OFE oraz wzmocnienia powszechnych emerytalnych programów kapitałowych, które to działania zostały wskazane w Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju oraz rozwinięte w Programie Budowy Kapitału.

Źródło: Ministerstwo Finansów


źródło: http://ksiegowosc.infor.pl/wiadomosci/750418,75-srodkow-OFE-na-prywatne-oszczednosci-emerytalne-Polakow.html

 

Dostęp do podstawowej opieki zdrowotnej dla wszystkich

Prezydent podpisał nowelizację, zgodnie z którą dostęp do bezpłatnych świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej będą mieli wszyscy, również nieubezpieczeni. Ponadto, zgodnie z nowymi przepisami, obowiązkowe szczepionki od 2017 r. nadal będą finansowane z budżetu państwa, a nie przez NFZ.

Nowelizacja ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw wprowadza zmiany mające zagwarantować każdej osobie, która skorzysta ze świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej (także nocnej i świątecznej), że nie poniesie ona kosztów z tym związanych, nawet w przypadku, gdy wystąpią trudności z potwierdzeniem jej prawa do świadczeń.

„Powyższe nie oznacza (…) zniesienia obowiązku potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej (świadczeniobiorca nadal będzie potwierdzał prawo do świadczeń, bądź elektronicznie za pośrednictwem systemu eWUŚ, bądź poprzez złożenie oświadczenia albo stosownego dokumentu papierowego)” – zaznacza Kancelaria Prezydenta.

Zgodnie z nowymi przepisami, w przypadku trudności z potwierdzeniem prawa do świadczeń, NFZ nie będzie dochodził kosztów ich udzielenia. Rozwiązanie to nie będzie dotyczyć kosztów, jakie Fundusz ponosi na refundację przepisanych przez lekarza leków, które są dostępne w aptece.

Nowelizacja przewiduje m.in. odstąpienie od obowiązku uiszczania przez pacjenta kosztów świadczeń i windykacji przez NFZ należności z tego tytułu, gdy jedyną przyczyną braku prawa do świadczeń był brak zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego. W takim przypadku odstąpienie od windykacji nastąpi, gdy pacjent, we wskazanych w ustawie terminach, zostanie zgłoszony do ubezpieczenia.

Przepisy nowelizacji dotyczące dostępu do POZ wejdą w życie 14 dni po ogłoszeniu.

Źródło: PAP


źródło: http://ksiegowosc.infor.pl/wiadomosci/750356,Dostep-do-podstawowej-opieki-zdrowotnej-dla-wszystkich.html

 

Odpowiedzialność dzierżawcy za podatek od nieruchomości

Podatnikami podatku od nieruchomości są m. in. osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości. Okoliczności tej nie zmienia nawet zawarcie umowy dzierżawy, w której strony zgodnie przeniosą obowiązek zapłaty podatku na dzierżawcę.

Pomimo takiego postanowienia podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku w dalszym ciągu jest właściciel nieruchomości. Obowiązek podatkowy nie może być bowiem, zgodnie z ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U, z 2014, poz. 849), przenoszony z podatnika na inny podmiot w drodze umowy cywilnoprawnej.

Dzierżawca zapłaci daninę

Umowa taka nie wywiera żadnych skutków prawnych w zakresie obowiązków podatkowych, a właściciel nawet pomimo ewentualnego uiszczenia podatku przez dzierżawcę, w dalszym ciągu zobowiązany jest do jego zapłaty. Warto również pamiętać, iż wydzierżawiający, który nie prowadzi działalności gospodarczej, zobowiązany jest opłacać podatek od nieruchomości za wydzierżawianą nieruchomość z zastosowaniem wyższej stawki podatkowej, gdy dzierżawcą jest przedsiębiorca. Jednak ta reguła nie ma zastosowania do dzierżawy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Osoba biorąca w dzierżawę od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego nieruchomość (np. gminy), niezależnie od postanowień umowy, zobowiązana jest do zapłaty podatku od nieruchomości.

Dla oceny podatkowych skutków umowy dzierżawy zawartej z gminą decydujące znaczenia ma treść art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości.

Polecamy: Monitor Księgowego – prenumerata

Kim jest posiadacz?

Kluczowe dla zrozumienia istoty problemu jest ustalenie zakresu pojęcia „posiadacz” nieruchomości. Powyższe należy ustalić w oparciu o treść art. 336 Kodeksu cywilnego zgodnie z którym posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Nie budzi więc wątpliwości, że dzierżawca jest posiadaczem zależnym nieruchomości. O ile w przypadku umowy dzierżawy zawartej z osobami fizycznymi, osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej posiadanie zależnie nie stanowi tytułu prawnego do objęcia podatkiem od nieruchomości, bowiem obowiązek ten ciąży na właścicielu lub posiadaczu samoistnym nieruchomości, o tyle w przypadku umowy ze Skarbem Państwa lub jednostką samorządu terytorialnego jest inaczej. W przypadku umowy dzierżawy zawartej ze Skarbem Państwa lub jednostką samorządu terytorialnego (np. gminą) posiadanie zależne stanowi tytuł prawny do objęcia podatkiem od nieruchomości. Wynika to z tego, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych posługuje się pojęciem „posiadania”, a więc dotyczy zarówno posiadania samoistnego jak i zależnego.

Tak więc zawarcie umowy dzierżawy z gminą stanowi tytuł prawny do objęcia dzierżawcy podatkiem od nieruchomości.

Do zastosowania przedmiotowego przepisu niezbędne jest jeszcze aby „posiadanie wynikało z umowy zawartej z właścicielem”. Za taką umowę należy uznać każdy dwustronny stosunek obligacyjny przenoszący posiadanie danego przedmiotu – podlegającego opodatkowaniu – z właściciela na inny podmiot np. umowa dzierżawy.


 

źródło: http://ksiegowosc.infor.pl/podatki/podatki-osobiste/podatki-i-oplaty-lokalne/750271,Odpowiedzialnosc-dzierzawcy-za-podatek-od-nieruchomosci.html

Jak przeprowadzić inwentaryzację należności

Inwentaryzacja należności, mimo że przeprowadzana co roku i, wydawałoby się, jasno określona w przepisach, w praktyce wciąż rodzi problemy. Ze względu na ogólność zapisów ustawy lub ich niewłaściwą interpretację księgowi popełniają różne błędy przy inwentaryzowaniu tej właśnie kategorii majątku.

PROBLEM 1. Stosowanie niewłaściwej metody

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1047; dalej: u.r.) należności inwentaryzuje się metodą potwierdzenia (uzgodnienia) salda, polegającą na uzyskaniu od kontrahentów potwierdzeń prawidłowości wykazanego w księgach rachunkowych ich stanu oraz wyjaśnienia ich ewentualnych różnic. Należy jednak pamiętać, że nie wszystkie należności muszą być inwentaryzowane poprzez potwierdzenie salda. Zgodnie z prawem (art. 26 ust. 1 pkt 3 u.r.) nie uzgadnia (potwierdza) się sald należności:

– od pracowników,

– wątpliwych i spornych,

– publiczno-prawnych,

– od osób i jednostek nieprowadzących pełnych ksiąg rachunkowych.

Nie oznacza to jednak, że tych należności się nie inwentaryzuje. Wszystkie należności podlegają inwentaryzacji, z tym że wyżej wymienione metodą weryfikacji salda. Niestety zdarza się, że należności tych nie inwentaryzuje się w ogóle bądź też wysyła prośbę o potwierdzenie salda, która z góry skazana jest na niepowodzenie. [przykłady 1-5]

PROBLEM 2. Niedochowanie terminów

W przypadku inwentaryzacji drogą potwierdzenia salda najistotniejszy jest termin wysłania prośby do kontrahentów o potwierdzenie salda należności. Co prawda ustawa o rachunkowości mówi, że inwentaryzację taką należy rozpocząć nie wcześniej niż 3 miesiące przed końcem roku obrotowego, a zakończyć do 15. dnia następnego roku, jednak pisma z wnioskiem o potwierdzenie nie należy wysyłać zbyt późno.

Należy pamiętać, że należności są zinwentaryzowane, kiedy jednostka otrzyma potwierdzenie salda, i to musi nastąpić do 15 stycznia. Wysłanie więc próśb o potwierdzenie np. 31 grudnia czy też na początku stycznia może skutkować zarzutami nieprzeprowadzenia inwentaryzacji w terminie. Należy bowiem przyjąć, że kontrahent ma przynajmniej 14 dni na udzielenie odpowiedzi, więc wysłanie pisma np. 3 stycznia oznacza, iż przewidywany termin odpowiedzi to 17 stycznia, a więc 2 dni po terminie przewidywanym ustawą. Stanowisko takie prezentują liczne organy kontrolne.

PROBLEM 3. Brak odpowiedzi na wysłane potwierdzenie

Częstym problemem jest nieotrzymanie odpowiedzi na wysłaną przez jednostkę prośbę do kontrahenta o potwierdzenie salda. Ustawa o rachunkowości nie przewiduje tu żadnej procedury, np. praktykowanego kiedyś tzw. milczącego akceptu (brak sprzeciwu w określonym terminie oznaczał potwierdzenie salda widniejącego na wniosku).

Obecnie za potwierdzone uznaje się tylko saldo, które kontrahent rzeczywiście potwierdził, tj. przekazał taką informację pisemnie.

Jak w takim razie postąpić w przypadku, kiedy jednostka prawidłowo wysłała wniosek o potwierdzenie salda, ale nie otrzymała na niego odpowiedzi.

W pierwszej kolejności należy zastosować procedury z instrukcji inwentaryzacyjnej, jeśli takie zostały w niej przewidziane (np. przesłanie w określonym terminie ponownego wezwania, monit telefoniczny itp.). Ostatecznie – w przypadku całkowitego braku potwierdzenia – należności takie należy zinwentaryzować metodą weryfikacji zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 3 u.r., który mówi również o tym, że weryfikuje się należności, których uzgodnienie z uzasadnionych przyczyn nie było możliwe.

Polecamy: Ustawa o rachunkowości z komentarzem do zmian (książka)

Co w przypadku, kiedy kontrahent należności potwierdzi, ale tylko e-mailowo albo telefonicznie? Ustawa nie wskazuje, w jakiej formie powinno nastąpić potwierdzenie. Do celów dowodowych jako właściwą przyjmuje się formę pisemną. Jednak w przypadku braku pisma zwrotnego każda forma potwierdzenia pozwala uzyskać informację o faktycznym stanie należności, co jest istotą inwentaryzacji. Oczywiście potwierdzenie takie należy udokumentować – wydrukować, sporządzić notatkę służbową itp. Nie ma jednak przeszkód, aby je uznać.

PROBLEM 4. Jak stwierdzić, czy klient prowadzi księgi

Nie potwierdza się należności od osób i jednostek nie prowadzących ksiąg rachunkowych. W przypadku należności wynikających z umów formę organizacyjno-prawną kontrahenta, a co za tym idzie, ewentualny sposób prowadzenia przez niego ewidencji, może wskazywać umowa lub załączone do niej dokumenty.

Jednak w przypadku jednorazowych faktur, na których figuruje tylko nazwa i adres firmy, często trudno stwierdzić, jaką formę działalności on prowadzi i czy założył księgi rachunkowe. Jak postąpić w takiej sytuacji? Najlepiej wysłać prośbę o potwierdzenie. Kontrahent albo odpowie potwierdzając należność, albo wskaże, że nie prowadzi ksiąg, albo nie odpowie w ogóle – w takim przypadku należność będzie podlegać weryfikacji.

PROBLEM 5. Czy stan zerowy też należy potwierdzić

Praktyka rachunkowości oraz sama istota procesu inwentaryzacji wskazują, że tak. W rachunkowości występuje pojęcie „salda 0”, które należy rozumieć, że jest to również stan oznaczający określoną wartość majątku.

Aby mieć pewność, że rozliczeń z danym kontrahentem już nie mamy, należy ten fakt potwierdzić poprzez wysłanie prośby o potwierdzenie, iż stan należności wynosi 0.

Takie postępowanie w 100 proc. potwierdza prawidłowość stanu należności (tj. ich brak) i jest szczególnie zasadne w przypadku kontrahentów, z którymi prowadzi się wiele rozliczeń albo rozliczenia ciągłe lub w tych samych, powtarzających się kwotach.

PROBLEM 6. Brak wyjaśnienia różnic

Tak jak każdy inny proces inwentaryzacyjny, inwentaryzacja należności powinna zakończyć się ustaleniem i wyjaśnieniem ewentualnych różnic. Zdarza się, że różnice na należnościach są ustalone, odnotowane i zaksięgowane, ale nie wyjaśniono ich przyczyn. [schemat] ⒸⓅ

Najczęściej w przypadku należności różnice wynikają:

– z popełnionych błędów rachunkowych i księgowych (niewłaściwa kwota ujęta w fakturze czy rachunku, błędy w obliczeniach, błędy przy wprowadzaniu dowodu księgowego do ksiąg rachunkowych w jednej bądź drugiej jednostce);

– z niesłusznego zarachowania należności (np. przypisanie należności niewłaściwemu kontrahentowi, przypisanie należności, mimo że np. nie doszła do skutku operacja gospodarcza powodująca jej powstanie);

– z niezaewidencjonowania operacji i dokumentów, np. w sytuacji kiedy dokument stwierdzający powstanie należności i zobowiązania nie dotarł do którejś ze stron i nie został zaewidencjonowany;

– z ujęcia dowodu w różnym czasie u każdej ze stron operacji (np. należność, której dotyczy zapytanie, nie została jeszcze zaewidencjonowana jako zobowiązanie u kontrahenta).

ⒸⓅ

infoRgrafika

 

Najczęściej w przypadku należności różnice wynikają:

PRZYKŁAD 1

Pieniądze z funduszu socjalnego

Na 31 grudnia w księgach rachunkowych szkoły figurują należności od pracowników z tytułu zaciągniętych, pozostałych do spłaty pożyczek mieszkaniowych z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych w łącznej kwocie 74 528 zł.

Szkoła nie będzie inwentaryzować tych należności metodą potwierdzenia salda, ponieważ są to należności od pracowników, które takiej inwentaryzacji nie podlegają. Natomiast szkoła jest zobowiązana do zinwentaryzowania tych należności metodą weryfikacji sald, tj. ich potwierdzenia z dokumentami, np. dowodami wypłaty, ewidencją szczegółową pożyczek, umowami itd. ⒸⓅ

PRZYKŁAD 2

Pożyczki od pracowników

Na 31 grudnia w księgach gimnazjum figurują należności od poszczególnych pracowników z tytułu pozostałych do spłaty pożyczek mieszkaniowych na ogólną kwotę 120 600 zł.

W ramach weryfikacji salda porównano je z następującymi dokumentami:

– umowy pożyczek,

– indywidualne kartoteki pożyczkowe.

W wyniku weryfikacji stwierdzono, że wykazane ogólne saldo należności od pracowników jest prawidłowe, jednak wskutek omyłki nieprawidłowe są salda indywidualnych należności dwóch pracowników (błędnie zaksięgowano spłatę dwóch rat pożyczki jednemu pracownikowi, zamiast każdemu spłatę jednej raty). Omyłkę po przeprowadzonej weryfikacji sprostowano. ⒸⓅ

PRZYKŁAD 3

Nadpłata do ZUS

Decyzją ZUS po rozliczeniu konta płatnika stwierdzono nadpłatę w składkach na ubezpieczenia społeczne w kwocie 28,67 zł, która w księgach rachunkowych jednostki została zaksięgowana jako należność (saldo to występuje na 31 grudnia).

Jednostka nie wystąpi do ZUS z prośbą o potwierdzenie salda należności, gdyż ma ona charakter cywilnoprawny, a więc zalicza się do tego rodzaju należności, których nie inwentaryzuje się metodą potwierdzenia salda. Należność jednostka zinwentaryzuje metodą weryfikacji, tj. porównania z listami płac, deklaracjami ZUS, kartami zasiłkowymi itp. ⒸⓅ

PRZYKŁAD 4

Kiedy spór

W jednostce na ostatni dzień roku obrotowego zaksięgowane są należności w kwocie 1380 zł za wynajem pomieszczeń, co do których toczy się postępowanie w sądzie (dłużnik nie chce ich uregulować).

Również te należności nie podlegają inwentaryzacji drogą potwierdzenia salda. Przede wszystkim potwierdzanie salda w przypadku należności spornych jest nielogiczne (stąd wyłączenie ustawowe). Oczywiste jest bowiem, że jeśli dłużnik kwestionuje należność, to na pewno jej nie potwierdzi. ⒸⓅ

PRZYKŁAD 5

Weryfikacja salda

W księgach rachunkowych szkoły podstawowej na 31 grudnia figuruje należność od pracownika z tytułu niedoboru zawinionego w kwocie 870 zł, co do której toczy się postępowanie przed sądem (należność sporna). W ramach czynności inwentaryzacyjnych porównano wykazane saldo z następującymi dokumentami:

– protokołem poinwentaryzacyjnym, w którym stwierdzony i wyceniony został niedobór na kwotę 870 zł,

– decyzją kierownika jednostki o uznaniu niedoboru za zawiniony i obciążeniu pracownika kwotą niedoboru, tj. 870 zł,

– wezwaniami do zapłaty na kwotę 870 zł,

– pozwem do sądu z roszczeniem w kwocie 870 zł.

Na podstawie przeprowadzonej weryfikacji saldo należności spornej uznano za zasadne i prawidłowo wycenione.ⒸⓅ

Magdalena Rypińska

kierownik państwowej jednostki


źródło: http://ksiegowosc.infor.pl/rachunkowosc/inwentaryzacja/749750,2,Jak-przeprowadzic-inwentaryzacje-naleznosci.html

Będzie możliwość płacenia kartą za mandat

MSWiA chce wprowadzić możliwość płacenia za mandat kartą płatniczą. Będzie to dotyczyło zarówno Polaków, którzy musządokonać wpłaty na wskazany rachunek bankowy, jak i cudzoziemców, którzy mogą opłacić mandat wyłącznie gotówką. Policjanci stopniowo mają być wyposażani w terminale do kart.

Takie zmiany przewiduje projekt nowelizacji Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, który trafił właśnie do konsultacji.

Obecnie przepisy przewidują trzy rodzaje mandatów: kredytowany, zaoczny i gotówkowy. Na osoby stale zamieszkujące w Polsce nakładane są dwa pierwsze, co skutkuje tym, że za każdym razem muszą dokonać wpłaty na wskazany rachunek bankowy. Często wiąże się to z koniecznością opłaty na poczcie. Mandat gotówkowy, uiszczany bezpośrednio funkcjonariuszowi, odnosi się jedynie do cudzoziemców.

Jak wskazuje MSWiA zmiany będą miały szczególne znaczenie w odniesieniu do sprawców wykroczeń przebywających jedynie czasowo w Polsce, a więc w głównej mierze cudzoziemców. Obecnie w praktyce policjanci nakładając mandat, muszą dowozić ich do najbliższego bankomatu.

Urządzenia do autoryzacji rozliczeń bezgotówkowych mają być etapowo wprowadzane do użytku m.in. przez policjantów. „Projektowane rozwiązanie adresowane jest do wszystkich podmiotów uprawnionych do nakładania grzywien w drodze mandatów karnych, jednak w największym stopniu będzie oddziaływać na policję, która z uwagi na swą liczebność, zakres przyznanych uprawnień oraz nałożonych obowiązków, ujawnia największą liczbę wykroczeń” – podkreślono.


źródło: http://ksiegowosc.infor.pl/wiadomosci/750130,Bedzie-mozliwosc-placenia-karta-za-mandat.html

Wycięcie drzew i krzewów bez zezwolenia od 2017 roku

Usuwanie drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej od 1 stycznia 2017 roku nie będzie już wymagało zezwolenia. Taką zmianę przewiduje uchwalona 16 grudnia 2016 r. ustawa o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw.

Ponadto nowelizacja upraszcza regulacje dotyczące wycinki oraz daje jednostkom samorządu kompetencje do dostosowywania poziomu ochrony zieleni do ich potrzeb.

Gabriela Lenatrowicz (PO) zgłosiła wniosek o odrzucenie projektu ustawy w całości. Został on jednak odrzucony przez posłów jednogłośnie.

Zgłoszono także dwie poprawki mniejszości. M.in. wnioskowano w nich o wykreślenie art. 3, który zezwalałby na liberalizację niektórych reguł gospodarki leśnej wobec dzikich zwierząt. Obie zostały odrzucone przez Sejm.

Za ustawą opowiedzieli się wszyscy posłowie uczestniczący w głosowaniu – 236 osób.

Polecamy: Nowe umowy zlecenia i inne umowy cywilnoprawne od 1 stycznia 2017 r.

Zezwolenia niepotrzebne

Obecne przepisy wymagają od właściciela działki wystąpienia do wójta, burmistrza, prezydenta miasta o zezwolenie na takie działanie. Zdaniem posłów PiS, autorów tej noweli, stanowi to nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w możliwość wykonywania prawa własności nieruchomości.

Posłowie wskazywali też, że stosowanie obecnych restrykcyjnych przepisów nie spełnia swojej roli, gdyż i tak niemal wszystkie decyzje, które wydają stosowne organy, są pozytywne i zezwalają na usunięcie drzewa i krzewu. Obecna procedura niepotrzebnie obciąża więc zarówno właścicieli nieruchomości, jak i organy administracji.

Nowelizacja wprowadza zmiany umożliwiające gminom rezygnację z konieczności uzyskiwania zezwoleń na usuwanie drzew i krzewów w wybranych przez nie sytuacjach oraz rezygnację z opłat w niektórych przypadkach za ich usunięcie. Według autorów inicjatywy, rozwiązanie takie umożliwi gminom dostosowanie zakresu prowadzonych przez nie postępowań do rzeczywistych możliwości i potrzeb danej gminy. Gminy uzyskają także możliwość określania stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów, co oznacza, że uzyskają realny wpływ na poziom swoich dochodów z tytułu opłat.

Nowe przepisy upraszczają regulację dotyczącą usuwania drzew i krzewów, m.in. uproszczony zostanie mechanizm ustalania opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, a z ustawy usunięty zostanie obowiązek uwzględniania przy ustalaniu opłaty współczynnika lokalizacji.

Ustawa przewiduje określenie w drodze rozporządzenia ministra środowiska takich działań, które zagwarantują zachowanie wszystkich elementów środowiska we właściwym stanie ochrony. Obecnie największy zarządca lasów w Polsce – Lasy Państwowe – ma takie zasady jako własne uregulowania wewnętrzne, będące zarządzeniem Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych. Zamiarem autorów inicjatywy jest wprowadzenie takiego rozwiązania jako wspólnego dla wszystkich właścicieli lasów.

Ustawa ma wejść w życie od 1 stycznia 2017 r. Teraz ustawą zajmie się Senat. (PAP)

Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw – przebieg procesu legislacyjnego


źródło: http://ksiegowosc.infor.pl/wiadomosci/750043,Wyciecie-drzew-i-krzewow-bez-zezwolenia-od-2017-roku.html

 

Najważniejsze zmiany dla pracodawców i ubezpieczonych w 2017 r.

W 2017 r. wchodzi w życie wiele istotnych zmian dla pracodawców i ubezpieczonych. Najważniejsze z nich to wprowadzenie minimalnej stawki godzinowej dla zleceniobiorców, rozszerzenie kręgu osób uprawnionych do świadczeń przedemerytalnych, ułatwienia dla firm przy wypełnianiu obowiązków z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych.

Wchodzą w życie:

1 Stawka godzinowa zleceniobiorców

AKT : Ustawa z 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1265).

CEL: Wprowadzenie minimalnej stawki za godzinę pracy zleceniobiorców (w 2017 r. wyniesie ona 13 zł) oraz obowiązku potwierdzania liczby godzin wykonania zlecenia.

2 Wynagrodzenia dla członków komisji dyscyplinarnych i nagrody dla profesorów oświaty

AKT : Ustawa z 18 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 668).

CEL: Wprowadzenie wynagrodzeń dla przewodniczących komisji dyscyplinarnych, ich zastępców, przewodniczących składów orzekających oraz rzeczników dyscyplinarnych i ich zastępców, a także zapewnienie corocznych funduszy – do 2026 roku – w wysokości do 450 tys. zł rocznie, na wypłatę jednorazowych gratyfikacji pieniężnych dla nauczycieli, którym przyznano tytuł honorowy profesora oświaty. Nagrody te mają być wypłacane w stałej kwocie 18 tys. zł (obecnie taka gratyfikacja jest równa 6-miesięcznemu ostatnio pobieranemu wynagrodzeniu zasadniczemu).

3 Krótsze przedawnienie przy zwrocie nienależnie pobranych świadczeń

AKT : Ustawa z 6 października 2016 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. poz. 1921).

CEL: Ograniczenie czasowe przy wydawaniu decyzji przez organ rentowy – nie będzie mogło to nastąpić później niż w ciągu 5 lat od ostatniego dnia okresu, za który pobrano świadczenie. Jest to rozwiązanie korzystne dla świadczeniobiorców, bo ogranicza w czasie roszczenia ZUS i KRUS dotyczące nienależnie pobranych świadczeń (dotychczas takiego ograniczenia nie było).

4 Rozszerzenie kręgu osób uprawnionych do świadczeń przedemerytalnych

AKT : Ustawa z 6 października 2016 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawy o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. poz. 1940).

CEL: Przyznanie osobom, które opiekowały się osobami niepełnosprawnymi, a po śmierci podopiecznych utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub zasiłku dla opiekuna, prawo do ubiegania się o zasiłek dla bezrobotnych oraz świadczenie przedemerytalne.

Proces legislacyjny w toku:

1 Ułatwienia dla firm przy wypełnianiu obowiązków z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych

AKT : Ustawa z 2 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców

CEL: Zdjęcie z części pracodawców niektórych obowiązków, m.in. firmy zatrudniające mniej niż 50 pracowników zostaną zwolnione z obowiązku ustalania regulaminu wynagradzania i regulaminu pracy oraz tworzenia zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Obecnie obowiązek ten nie dotyczy firm zatrudniających poniżej 20 pracowników. Ustawa zakłada także m.in. wydłużenie i ujednolicenie terminów odwołań od wypowiedzenia i rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia do sądu pracy do 21 dni. Ustawa wprowadzi też regułę, zgodnie z którą ZUS będzie mógł podwyższyć wysokość składki wypadkowej do 150 proc. prawidłowo obliczonej stawki wyłącznie w przypadku, gdy płatnik mimo wezwania uchyla się od złożenia prawidłowo ustalonych informacji ZUS IWA lub korygujących dokumentów rozliczeniowych.

Etap legislacyjny: Czeka na rozpatrzenie przez Senat. Wejście w życie: 1 stycznia 2017 r.

2 Staż podyplomowy lekarzy

AKT : Ustawa z 21 października 2016 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw

CEL: Przywrócenie stażu podyplomowego jako niezbędnego etapu w rozwoju zawodowym lekarzy i lekarzy dentystów, umożliwiającego praktyczną naukę zawodu. Młodzi lekarze będą odbywać staż podyplomowy pod kierunkiem opiekuna (lekarza specjalisty albo lekarza dentysty) co najmniej przez pięć lat. Otrzymają też uprawnienia m.in. do wystawiania recept i wydawania opinii.

Etap legislacyjny: Czeka na podpis prezydenta. Wejście w życie: 1 stycznia 2017 r. (z wyjątkami).

3 Zakaz handlu w niedziele

AKT : Obywatelski projekt o ograniczeniu handlu w niedziele.

CEL: Wprowadzenie zakazu handlu w placówkach handlowych oraz w podmiotach działających na rzecz handlu w niedzielę, z wyłączeniem kilku niedziel w roku.

Etap legislacyjny: Po pierwszym czytaniu w Sejmie. Wejście w życie: Po upływie 2 tygodni od dnia ogłoszenia.

4 Program pracy więźniów

AKT : Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o zatrudnianiu osób pozbawionych wolności.

CEL: Zwiększenie kwoty ryczałtu przysługującego przedsiębiorcy z tytułu zwiększonych kosztów zatrudniania osób pozbawionych wolności z 20 do 40 proc. wynagrodzenia przysługującego skazanemu.

Etap legislacyjny: Po pierwszym czytaniu w Sejmie. Wejście w życie: Po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

5 Obniżenie wieku emerytalnego

AKT : Ustawa z 16 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw.

CEL: Obniżenie wieku emerytalnego do 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn.

Etap legislacyjny: Czeka na podpis prezydenta. Wejście w życie: 1 października 2017 r.

6 Utrzymanie zasad opłacania składek zdrowotnych za rolników

AKT : Ustawa z 2 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

CEL: Utrzymanie obecnej zasady opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne rolników, członków ich rodzin oraz domowników w wysokości 1 zł za każdy hektar, w przypadku posiadających gospodarstwa rolne o powierzchni co najmniej 6 ha.

Etap legislacyjny: Czeka na rozpatrzenie przez Senat. Wejście w życie: 1 stycznia 2017 r.

7 Wzrost kwoty odpisu na ZFŚS

AKT : Ustawa z 2 grudnia 2016 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej.

CEL: Wprowadzenie nowej kwoty odpisu podstawowego na jednego pracownika na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych (ZFŚS). W 2017 r. będzie ona stanowić 37,5 proc. przeciętnego wynagrodzenia z drugiego półrocza 2012 r., które wynosiło 3161,77 zł, a nie jak do tej pory średniej płacy z drugiej połowy 2010 r. (2917,14 zł). Kwota odpisu wzrośnie zatem z 1093,93 zł do 1185,66 zł.

Etap legislacyjny: Czeka na podpis prezydenta. Wejście w życie: 1 stycznia 2017 r.

8 Większa kwota wolna od zajęcia egzekucyjnego

AKT : Ustawa z 21 października 2016 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

CEL: Podwyższenie z 50 do 75 proc. kwoty najniższej emerytury lub renty, która będzie wolna od zajęcia przez komornika w przypadku egzekucji należności innych niż świadczenia alimentacyjne.

Etap legislacyjny: Czeka na podpis prezydenta. Wejście w życie: Pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia.

9 Nie będzie trzeba rezygnować z KRUS

AKT : Ustawa z 21 października 2016 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników

CEL: Rolnik nie będzie musiał rezygnować z ubezpieczenia w KRUS w momencie objęcia go innym ubezpieczeniem społecznym, pod warunkiem, że np. z tytułu umowy agencyjnej, zlecenia albo umowy o świadczenie usług zarobi nie więcej niż kwotę minimalnego wynagrodzenia. Przewiduje też, że nawiązanie stosunku pracy wobec niektórych kategorii pracowników KRUS nastąpi na podstawie aktu powołania.

Etap legislacyjny: Czeka na podpis prezydenta. Wejście w życie: Po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

10 Podwyższenie najniższych emerytur i rent

AKT : Ustawa z 2 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw.

CEL: Podwyższenie najniższej kwoty świadczenia emerytalno-rentowego do kwoty połowy płacy minimalnej, czyli 1 tys. zł oraz modyfikacja zasad waloryzacji niektórych świadczeń w 2017 r.

Etap legislacyjny: Czeka na rozpatrzenie przez Senat. Wejście w życie: 1 marca 2017 r. (z niewielkimi wyjątkami).

Stan na dzień: 5 grudnia 2016 r.


źródło: http://kadry.infor.pl/kadry/indywidualne_prawo_pracy/odpowiedzialnosc_prawa_i_obowiazki/749853,Najwazniejsze-zmiany-dla-pracodawcow-i-ubezpieczonych-w-2017-r.html

 

 

Inwentaryzacja zapasów – termin rozpoczęcia

Termin i częstotliwość przeprowadzania inwentaryzacji zapasów zależy od rodzaju zapasów, rodzaju jednostki, w której znajdują się zapasy, terenu, na którym zostały umieszczone zapasy, ewidencji ilościowo-wartościowej zapasów.

Częstotliwość przeprowadzania inwentaryzacji zapasów zależy od kilku czynników, tj.:

  • rodzaju zapasów,
  • rodzaju jednostki, w której znajdują się zapasy;
  • terenu, na którym zostały umieszczone zapasy;
  • ewidencji ilościowo-wartościowej zapasów.

Polecamy: Monitor Księgowego – prenumerata

Termin i częstotliwość inwentaryzacji na ostatni dzień roku obrotowego (dla większości jednostek to 31 grudnia) uważa się za dotrzymane, jeżeli inwentaryzację zapasów przeprowadzono:

  • na ostatni kwartał roku obrotowego, do 15 dnia następnego roku (tj. do 15 stycznia, jeżeli rok obrotowy kończy się 31 grudnia) – dotyczy zapasów znajdujących się na terenie niestrzeżonym lub znajdujących się na terenie strzeżonym, lecz nieobjętych ewidencją ilościową-wartościową oraz zapasów będących własnością innych jednostek, powierzonych do sprzedaży, przechowania, przetwarzania lub używania. Obowiązek spisu nie dotyczy jednostek świadczących usługi pocztowe, transportowe, spedycyjne i składowania, które przechowują zapasy będące własnością innych jednostek.
  • raz w roku - dotyczy zapasów towarów i materiałów (opakowań) objętych ewidencją wartościową w punktach obrotu detalicznego jednostki (np. sklepy) oraz zapasów drewna w jednostkach prowadzących gospodarkę leśną.
  • raz w ciągu 2 lat - dotyczy materiałów, towarów, produktów gotowych i półproduktów znajdujących się w strzeżonych składowiskach i objętych ewidencją ilościowo-wartościową.

Inwentaryzacja zapasów może zostać przeprowadzona częściej niż w terminach określonych powyżej. Stan zapasów powinien być ustalony zawsze na ostatni dzień roku obrotowego, bez względu na dzień faktycznego spisu z natury (tj. zliczania zapasów przez osoby uczestniczące zaangażowane w proces inwentaryzacji).

Jednak czynności spisowe mogą rozpocząć się 3 miesiące przed dniem obrotowym i zakończyć się do 15-tego dnia po tym dniu. W większości przypadków spis z natury zapasów może trwać od 1 października do 15 stycznia. Wszystkie przychody i rozchody zapasów ustalone pomiędzy dniem spisu a 31 grudnia powinny zostać uwzględnione przy ustalaniu stanu zapasów na dzień bilansowy.

Zapasy wymienione powyżej, które mogą być inwentaryzowane raz w roku lub raz w ciągu 2 lat mogą zostać zliczone w dowolnym dniu w ciągu roku obrotowego lub w ciągu 2 lat.

Przykład określenia terminu rozpoczęcia inwentaryzacji zapasów

Jednostka produkcyjna posiada zapasy znajdujące się w strzeżonym składowisku, które zostały objęte ewidencją ilościowo-wartościową. Ostatnia inwentaryzacja zapasów została przeprowadzona w dniu 31 grudnia 2014 roku. Czy inwentaryzacja zapasów może zostać przeprowadzona w dniu 1 lipca 2016 roku?

W świetle przepisów ustawy o rachunkowości inwentaryzacja zapasów w powyższym przypadku powinna zostać przeprowadzona do 31 grudnia 2016 roku. Jednostka może rozpocząć inwentaryzację w terminie do 31 grudnia 2016 roku, w przykładzie inwentaryzacja może rozpocząć się w dniu 1 lipca 2016 roku. Jeżeli inwentaryzacja została zakończona w dniu 1 lipca 2016 roku (w tym dniu na magazynie nie dokonywano przyjęć i rozchodów zapasów), to należy uwzględnić przychody i rozchody zapasów od 2 lipca do 31 grudnia 2016 roku. Ustalony w taki sposób stan zapasów należy porównać ze stanem zapasów wynikającym z ksiąg rachunkowych. W przypadku wystąpienia niezgodności należy ująć w księgach rachunkowych różnice inwentaryzacyjne (niedobory lub nadwyżki zapasów).


źródło: http://ksiegowosc.infor.pl/rachunkowosc/inwentaryzacja/748679,Inwentaryzacja-zapasow-termin-rozpoczecia.html

 

Rozliczenie w CIT duplikatu faktury wystawionego po zamknięciu roku podatkowego

Podatnik (spółka kapitałowa) otrzymał od kontrahenta duplikat faktury dokumentującej wydatki na przeprowadzony pół roku wcześniej remont uszkodzonej maszyny. Powyższy dokument został wystawiony już po zakończeniu roku podatkowego oraz sporządzeniu sprawozdania fiznansowego i dotyczy zamkniętego roku podatkowego.

Wobec powyższego powstała wątpliwość czy w/w wydatki na remont uszkodzonej maszyny mogą być kosztem uzyskania przychodów nowego roku podatkowego?

Zgodnie z art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej jako ustawa o PDOP), kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP. Kosztami uzyskania przychodów będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Zasady potrącalności kosztów bezpośrednio związanych z przychodami określone zostały w art. 15 ust.4 i ust.4b-4c ustawy o PDOP. W myśl art.15 ust 4 w/w ustawy, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust.4b i 4c.

Stosownie zaś do art.15 ust. 4b ustawy, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

  • sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzenia takiego sprawozdania, albo
  • złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzenia sprawozdania finansowego

– są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Natomiast na podstawie art.15 ust.4c ustawy, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust.4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Z kolei sposób rozliczania kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami określono w art. 15 ust. 4d ustawy o PDOP. Z treści powołanego przepisu wynika, że koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część odnosi się do danego roku podatkowego, wówczas stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Natomiast w myśl art. 15 ust. 4e ustawy o PDOP, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f–4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w razie braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Mając na uwadze wskazane wyżej regulacje, wydatki poniesione przez podatnika na remont  będą mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia jako koszty pośrednio związane z przychodami.

Odnosząc się do terminu rozliczenia otrzymanych przez podatnika duplikatów faktur, mając na uwadze wskazane wyżej zasady potrącalności kosztów uzyskania przychodów,  należy zauważyć, że na gruncie ustawy o PDOP istotne jest czy duplikat faktury wystawiany jest przed zaliczeniem wynikających z niego kosztów do kosztów uzyskania przychodów, czy też już po dokonaniu tej czynności. Jeżeli koszt wynikający z faktury został już rozliczony (tj. zaliczony do kosztów uzyskania przychodów np. na podstawie faktury, która zaginęła), to duplikat faktury stanowi jedynie potwierdzenie prawa do takiego rozliczenia i nie dokonuje się żadnych dodatkowych zapisów. Natomiast jeżeli przed otrzymaniem duplikatu faktury koszty z niego wynikające nie były zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, to wówczas duplikat traktowany jest jak dokument pierwotny stanowiący podstawę ujęcia wydatku w kosztach.

W konsekwencji, jeżeli spółka w nowym roku podatkowym ujmuje w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanego duplikatu faktury, nierozliczone wcześniej wydatki pośrednio związane z przychodami, wynikające z transakcji, które miały miejsce w poprzednim roku podatkowym, to w świetle wskazanych wyżej zasad rozpoznawania kosztów pośrednich, stanowią one koszty uzyskania przychodu nowego roku podatkowego.


źródło: http://ksiegowosc.infor.pl/podatki/cit/cit/przychody-i-dochod/749230,Rozliczenie-w-CIT-duplikatu-faktury-wystawionego-po-zamknieciu-roku-podatkowego.html

 

FORMULARZ KONTAKTOWY

Masz pytanie? Napisz!